Funeral Mass / Garota / Zørza
15.10.2026 Toruń, NRD
Czwartek, jak by nie patrzeć środek tygodnia, nie
jest idealnym dniem na koncertowy wyjazd. Zwłaszcza jeśli następnego dnia idzie
się do pracy na rano. Do Torunia mam jednak żabi skok, więc siadłem za kółkiem,
spakowałem towarzysza, i przed dziewiętnastą byliśmy już pod NRD. Na miejscu
dosłownie kilkanaście osób, co trochę napawało niepewnością, jednak, wraz z
rozwojem sytuacji, klub nawiedziło coś koło siedmiu dych maniaków. A to już
wynik, biorąc pod uwagę wspomniane okoliczności, całkiem niezły.
Na pierwszy ogień, z dosłownie dziesięciominutowym
opóźnieniem, poszli chłopaki z Gdańska. Scena w Toruniu do zbyt dużych nie
należy, jednak nawet biorąc to pod uwagę, ich występ był mocno statyczny. W
zasadzie poza wokalistą, który starał się zarzucić włosem, reszta stała prawie
jak manekiny, jedynie „przytakując”. No, panowie, więcej energii, więcej! Sam
set był bardzo solidny. Grajkowie zaczęli od wolnego, melancholijnego kawałka
(sorry Winnetou, nie za bardzo umiem w ich tytuły), ale potem ostro się
rozkręcali z każdym następnym. Mogło to przypominać kolarza jadącego z górki.
Brzmienie, jak na NRD było zjadliwe, choć akustyk jeszcze po chwili wyszedł na
środek sali i dodatkowo coś tam w komputerku poprawił. W środku setu leciały już same szybkie
numery, i nawet wspomniane kiwanie głową ze sceny nabrało tempa. Basista co
prawda „rolę” miał łatwą, i się zbytnio nie napracował, ale przynajmniej mógł
sobie na legalu wypić piwko. Muzyka Funeral Mass, jeśli kto nie zna, to taki
trochę Dissection dla ubogich. W sensie, że jedzie u nich szwedzką melodią, ale
i ostrym kolcem potrafią zadrapać. Na koncercie bardzo dobrze się to
sprawdziło, acz zdaje mi się, że kilka błędów po drodze było, i nie wszystkie
solówki weszły na sto procent. Najwięcej numerów poleciało oczywiście z
najnowszej płyty, choć z tytułów zapowiadanych w antraktach wyłapałem tylko
„Nocturnal Eclipse”. Była po drodze też przygoda z pękniętą struną, i
gitarzysta musiał śmigać za kulisy pożyczać gitarę, ale zrobił to bardzo
sprawnie, i zespół w spokoju mógł kończyć swój niemal pięćdziesięciominutowy
szoł. Tak, Dissection dla ubogich, ale i tak wolałbym drugi raz obejrzeć
młodych, niż mający chuja wspólnego z oryginałem Reinkaos. Ode mnie, w skali
szkolnej, solidna czwórka.
Na Garocie sala już była niemal pełna. Ale też i
poziom koncertu był zgoła odmienny. Zarówno muzycznie, jak i optycznie. W tle
pojawiły się wizualizacje, konkretnie tarcza z mieczami, i buchające płomienie.
Te płomienie dodały kawałkom Szczecinian faktycznie dodatkowego kopa, choć i
tak ich muza naszpikowana jest trotylem po brzegi. Przy dźwiękach piosenek z „Z
Mieczem na Gwiazdy” czy „Strąceni w Ciemność” można niemal było poczuć gorąc od
wspomnianych, żółto-pomarańczowych języków. Agresywny black na thrashowym
sznycie, podbity blastem i tnącymi niczym żyletka akordami. I to zagrany nie na
stojąco, tylko z pełnią życia i energią rozsadzającą, zwłaszcza Asbiela, od
środka. Facet grał, jak by jutra miało nie być, i samą tylko charyzmą podnosił
mi ciśnienie. Basista wyglądał z kolei jak Zorro (opaska na oczach), ale wcale
nie spierdolił w ostatnim odcinku. Między numerami przewijały się różne sample,
interludia, co też wypełniało te wszystkie „martwe” momenty. Mimo iż zespół
grał na jedną gitarę, wszystko było niemal perfekcyjnie słyszalne, zatem
koncert ten oglądało się wyśmienicie. Taaak, na żywo Garota zdecydowanie
zyskuje podwójne pierdolnięcie. Z set listy wyłapałem drugą część „Z Mieczem na
Gwiazdy”, „Czarna Zaraza Serc” i coś jeszcze, ale zapomniałem zanotować. Tak to
na trzeźwiaka bywa. Podsumowując – świetny gig!
Zørza nagrała (nagrali?) dwie
bardzo dobre płyty, i, nie kłamiąc, to właśnie na nich tu głównie przyjechałem.
Na deski chłopaki weszli witani oklaskami (patrz, jeszcze nie zagrali, a już im
bili brawo), i złamali wieczorną zasadę. Funeral Mass grali bowiem w czwórkę,
Garota w trzech, wypadałoby więc, by Wielkopolanie dali radę we dwoje. No co,
taki Bolzer umi. Wyszli jednak całą bandą, bo było ich pięciu. Biorąc pod
uwagę, że to nie chuderlaki, na scenie niemal się o siebie ocierali, a po
rozpoczęciu muzykowania nie ruszali się ze z góry upatrzonych pozycji. Ale
chłopaki i tak mają wyjebkę na image, więc w sumie to sytuacji nie pogarszało.
A nawet dobrze wypadło, kiedy cała czwórka w pewnym momencie kiwała się
synchronicznie, normalnie jak stare heavy metale. Ale po kolei. Na starcie było
intro, że niby pada deszcz, a potem w zasadzie same „przeboje”, po trochu z
każdego wydawnictwa. Wspomnieć można, że
„Rumcajs” po drugiej pesniczce pięknie się z publiką przywitał. Kultura, kurwa
mać, a nie, że słoma z butów. Ludziom się podobało, bo nawet zakręcił się, po
raz pierwszy, solidniejszy młyn. W sumie się nie dziwię, bo po prawdzie, muzyka
Zørzy pod pewnymi względami utrzymana jest w podobnym stylu co Mgły. Czyli jest
chwytliwa, ale ma w sobie tą agresję i nie wali populizmem. I jest chyba mimo
wszystko bardziej, jak to niedawno określił w rozmowie ze mną pewien muzyk,
okołoblackmetalowa. Bujało to naprawdę nieźle, czuć było lodowy powiew, i tylko
nie jestem w stanie zrozumieć, co się stało akustykowi. Na początku gitary
brzmiały wyśmienicie, za to gdzieś w tle ginął „backing vocal”. Potem zrobiło
się odwrotnie, i przy którymś z kolei kawałku (chyba to był „Against
Theocracy”) zrobiła się lekka ściana dźwięku. Kiedy panowie grali swój
Satyricon, czyli „The Devil Wears Well”, byłem przekonany, że to już koniec.
Choćby z tego względu, że to najlepszy numer napisany przez grodziski duet. A
tu niespodzianka, bo kiedy byłem już niemal przy wyjściu, poleciał jeszcze
jeden numer. W sumie chłopaki zagrali dobre trzy kwadranse.
No cóż, dobry był to wieczór.
Może nie z kategorii tych, które się zapomina do końca życia, ale na pewno nie
żałuję, że się do miasta pierników kopnęliśmy. Gdyby tylko w ostatnim rozdziale
mniej było niepotrzebnych kombinacji z gałkami, powiedziałbym, że zajeboza. Nie
będę już jednak dłużej zrzędził. Kto był, na pewno i tak wyszedł zadowolony, a
pieniędzy wydanych na bilet nie uznał za stracone. No i chyba właśnie o ty w tym
wszystkim chodzi.
- jesusatan
Zdjęcia Zørza: Dżoli
Fotka Garota, autorstwa Agnieszki Frustra Młynarczyk, pochodzi z warszawskiego setu. Nie byłem jednak w stanie namierzyć na tym koncercie fotografa, więc łatałem czym się dało.
