Relacja z Death Is Not The End # 4

 

Death Is Not The End # 4

10.11.2026 Warszawa, VooDoo

Purulentum / Ver / Noroth / Nedgravd / Strychnos / Doombringer / Drawn and Quartered

To już czwarta edycja zapoczątkowanego na początku ubiegłego roku cyklu. Cyklu o pięknej idei zapraszania na występy zespołów z gatunku death metal, ale nie tych, których nazwy są powszechnie znane, tylko w przeważającej ilości niejednokrotnie dopiero wychylających łeb z podziemia, tudzież jeszcze głęboko w nim drzemiących. Tomasz założył sobie, że co rok będzie na zmianę robił edycję stacjonarną (Wrocław i klub Łącznik stanowią w tym przypadku swoistą bazę), i wyjazdową. Był zatem Gdańsk (odsłona druga), a tym razem padło na stolicę. Trochę to dalej niż do miasta Neptuna, ale jeśli po trzech odcinkach moje odczucia były… no, takie jakie były, to nic nie było też w stanie powstrzymać mnie przed wycieczką do Warszawy. Tym bardziej, że znów zbałamuciłem mojego serdecznego przyjaciela, by zgodził się robić za kierowcę. Kocham Cię stary, wiesz o tym! OK., czułości to niech sobie każdy okazuje we własnym łóżku, przejdźmy do konkretów.

Na miejscu byliśmy w ostatniej chwili. I już by się zaczęło od tragedii, bo tuż przed wejściem do klubu zgubiłem telefon. Historię tą będę jednak opowiadał wyłącznie wnukom, bo nie ma się czym publicznie chwalić. Nadmienię tylko, że wcale pijany nie byłem. Wbijamy zatem… Mimo iż klub wypełniony był na tamtą chwile jedynie w „większej połowie” (co w porównaniu do etapu późniejszego było niczym), znajomych mordek nie brakowało. Uściski i całusy zostawiliśmy sobie jednak na później, bo na scenie już zainstalowali się panowie z Purulentum.

Ich demo to mocny cios. Trzy kawałki, dwanaście minut totalnego oldskulowego śmierć metalu. Odbiegając może od samego koncertu, wspomnę, że świeżo wydana taśma (pomarańczowe promówki rozeszły się już dawno) wyprzedała się tego dnia w całości. Zastanawiałem się, co panowie dodatkowo przygotowali na tą imprezę, bo przecież niecały kwadrans to troszkę mało, nawet jak na rozgrzewacz. Zagrali razem sześć kawałków, z czego łatwo policzyć, że trzy nowe. I znów wtrącę, że dowiedziałem się, iż materiał na pełniaka już się tworzy, nawet błyskawicznie, a płyta ma być gotowa na początku przyszłego roku. Wyśmienicie! Co do występu, bo rozpędzam się jak walec drogowy… Trzech kolesi, zero gadania, tylko zapowiedzi piosenek, grobowym głosem, totalnie w stylu staroszkolnym, chwilami bardzo skocznie, punkowo. Brodacz pluł jadem, krótkowłosy w binoklach mu przymachiwał głową, chłopaki po prostu czuli co grali. I ja też czułem się wybornie, przez całe chrystusowe trzydzieści trzy minuty. Lepszego zespołu na „dzień dobry” sobie nie wyobrażam.

Węgierski Ver płytę wyda dopiero w grudniu, acz jeśli ktoś śledzi Apocalyptic’a, to już wie, że to mocarny cios będzie. Chłopaki wyglądają charakterystycznie. Na pięciu, czterech ma wąsa, i to takiego a’la Pan Draska (dla kumatych), tudzież pekaesy. Poszły stroboskopy (a światła w VooDoo były tego wieczora bardzo oszczędne, moim zdaniem na plus, bo po co robić dyskotekę), i wjechało mielenie w stylu lat dziewięćdziesiątych. Pan wokalista rzucał się z prawej na lewą, rzygając żółcią i stroił groźne miny. Świetne było brzmienie, od basu drżały posady, ale wszystko było wyważone niemal z aptekarską dokładnością. Po raz drugi tego wieczora poczułem się, jakbym przetransportował się wehikułem czasu trzy dekady wstecz. Ludzi w międzyczasie nabiło na tyle, że czuć było w pomieszczeniu „zapach” potu. Przybiegł jednak ktoś rozumny i pootwierał okna. Ver zagrali większość debiutu i jakiś kawałek z demo, ale nie to najważniejsze. Faktem jest, że chłopaki, jakby nie patrzeć bratanki, w stary metal śmierci umiom, rozumiom, i umiom go przekazać na żywo! No i śpiewak pił piwo, a nie jakąś lamerską wodę. Dali radę. Co prawda jak już zeszli ze sceny, to trochę mnie rozczarowali, bo mieliśmy robić wju, ale stwierdzili, że są zbyt zmęczeni. Powiedziałem zatem „Dooobra, to chuuuuj ci w dupę, stary!”, i wyślę im pytania mailem. Może dadzą radę tak samo dobrze jak na scenie.

Noroth znałem głównie z debiutu, który wydał Waldek w Morbid Chapel, kilka lat wstecz. Nie był to materiał rzucający na kolana (acz solidny), toteż nie spodziewałem się fajerwerków. A tu jak nie pierdolnęli! Ci mega sympatyczni kolesie dosłownie rozłożyli mnie na części pierwsze. Na tyle, że zaraz po tańcach pobiegłem na stoisko kupić ich longi w tak zwanym „lepszym formacie”. To był prawdziwy żywioł. Bestie stojące na scenie i kultywujące metal śmierci w najbardziej obrzydliwy sposób. Ich kawałki są raczej z gatunku krótkich, jednocześnie zawierających od cholery przejść, riffów, chorych melodii, i mocarnego pierdolnięcia. Wokalisto basista przebierał paluchami po gryfie niczym pająk nóżkami po swojej misternie tkanej sieci, co troszkę mnie nawet zahipnotyzowało. Tak, na żywo Noroth zyskują przynajmniej sto procent dodatkowego doładowania. Te zwolnienia pod Incantation, z charakterystycznymi sprzężeniami, nawet quazi Bolt Throwerowe walce przeplatane mocnym pierdolnięciem, no pozamiatane było po całości. Pod sceną pojawiło się jeszcze więcej gawiedzi niż wcześniej, i coraz więcej było latających włosów. Nie dziwi. Amerykanie zdecydowanie umiom w death metal. Petarda.

Nadgravd  to młodziaki. A tacy są czasem najgroźniejsi. Swoją werwą faktycznie zaimponowali. Co prawda grali kompletnie nie po norwesku (i nie mam tu na myśli Darkthrone, raczej Execration czy Obliteration). Ich debiut ma charakterystyczne, demówkowe brzmienie. Na żywo wyszło to kompletnie inaczej. Bardziej czytelnie, przejrzyście, nawet… mocniej, bardziej dojrzale. Co prawda zdarzyły im się lekkie niedociągnięcia, bo zdaje mi się, iż kilka pomyłek było (głównie w solówkach), ale to prawo młodości, i dowód na absolutny spontan. Zajebiście chłopaki zapowiadali niektóre kawałki, bo robili to… chóralnie. Pod sceną rozpętała się totalna dzicz, a że młodzi nie chcieli być gorsi, to i na deskach działo się sporo. Po raz pierwszy też pochwalić muszę „efekty specjalne” operatora świateł, bo czerwone podświetlenia twarzy muzyków od dołu robiły mega efekt. Widać było, że Nadgravd emanują wkurwem, a wokalne wariacje, od rzygu po wrzaski, to dokładnie to, co czyni tą muzykę dziką. Co prawda kolega Hilar po występach owych poczuł się nieco rozczarowany, ale nie wiem z jakiego powodu. Może bidok nie dopił. Dopiła za to publika, bo było śpiewane „Hey! Hey”, a nawet były oklaski na zakończenie (kurwa, jak na recitalu Ewy Bem haha!). No chuj…

Jako iż Duny ze Strychnos mieli jakieś opóźnienie, na scenę wjechali nasi z Doombringer. Pod sceną ludzi… jak sardynek w puszce. Zresztą pod barem też, aż ciężko było piwo zdobyć, bo się chamy rozpychały. Sam występ Doombringer to było coś rytualnego. Mocne zielone światło, budzące wiadomo skojarzenia, pewnie efekt ten poniekąd potęgowało, jednak podstawą była i tak muzyka. Pan Piotr prowadził ceremonię niczym doświadczony szaman. Zresztą o czym ja mówię, on, kurwa, jest szamanem! Przed koncertem mówił, że lubi takie ciasne sceny, i faktycznie, czuł się na tych kilku metrach kwadratowych niczym zakapturzona postać na cmentarzu. Czarował, rzucał zaklęcia, wił się i wyglądał jak męska wiedźma. Chłopaki totalnie hipnotyzowali, mimo iż ichnia twórczość to bynajmniej nie jakieś dysonansowo narkotyczne granie. Ale powiedzmy sobie szczerze, taki black metal potrafią tworzyć nieliczni. I nieliczni potrafią tak diabelsko oddać jego istotę na żywo. Tu nie chodzi tylko i wyłącznie o dźwięk, ale i o przekaz. A rzeczony szaman, tradycyjnie w białej, „ludowej” koszuli, to frontman jakich może Polsce świat pozazdrościć. Reszta zespołu pozostała poniekąd w tle, ale spełniła powierzoną im rolę. Koncert Doombringer to był, po raz kolejny, występ wart zapamiętania po dni kres.

Spóźnieni Strychnos weszli na scenę upaprani jakąś substancją przypominającą krew i mimo iż było ich tylko trzech, zrobili dym za sześciu. Po raz pierwszy pod barierkami rozpętało się piekło. Trzeba przyznać, że muzyka tego zespołu na żywo wypada równie dobrze, a może i lepiej niż z płyt. Potrafią kolesie zbudować odpowiedni klimat. Trochę poopowiadać o tym co zamierzają na nas wyrzygać, a potem tasować kontrastami black / death metalowymi, pociągnąć dysonansem (ale to też robią po swojemu), albo zwolnić i mocno przygnieść do gleby, tudzież poczęstować klasycznym staroszkolnym akordem. Nieprzeciętna mieszanka, którą dobrze się oglądało i słuchało, zwłaszcza, że brzmienie (tak wiem, powtarzam się) było praktycznie bez zastrzeżeń. Czuć było płynącą z kierunku sceny energię, a Strychnos potrafili zbudować także nastrój demonicznego niepokoju. Na koniec poszedł "Funeral Before You”, numer z nadchodzącej trzeciej płyty, mającej ukazać się na początku roku, i był to bardzo dobry zwiastun. Chłopaki pozamiatali.

Drawm and Quartered przyjechali do Warszawy z trochę łatanym składem, ale to akurat nie byłoby może tak znaczące, jak fakt, iż po raz pierwszy tego dnia nagłośnieniowiec po prostu dał dupy. Najpierw myślałem, że może Amerykanie przyjechali ze swoim fachowcem, a ten wszystko poprzestawiał po swojemu, ale podobno wszystkie sety obsługiwała ta sama ekipa. W każdym bądź razie, z sekcją rytmiczną nieco przesadzili. Na tyle, że gitary zaczęły ginąć gdzieś pod kanonadą perkusyjnych uderzeń, i tylko w chwilach wyciszenia można było z nich czytać bez domysłów. Zespół płyt na koncie już trochę ma, zatem pojechali przekrojowo, serwując zarówno nowsze kawałki, jak i coś starszego (tytułami nie rzucę, bo nie zapamiętałem). Ludziom się najwyraźniej podobało, bo nawet niektórzy śmiałkowie uskuteczniali rajdy po scenie. Dla mnie wizualnie było bardzo spoko, ale brakowało mi tej wisienki na torcie, czyli zwykłej selektywności. Trochę się zawiodłem, co i tak nie wpłynęło na ogólny odbiór imprezy, która uważam za jeden z najciekawszych obecnie festiwali w naszym kraju i okolicach. Wieczór minął jak z chuja strzelił, i trzeba było zawijać się do domu.

Na koniec jeszcze szybkie zakupy, po raz kolejny, na bardzo dobrze zaopatrzonym stoisku, gdzie wszystkie zespoły wystawiły mnóstwo dobroci, a sprzedająca, między innymi w imieniu Drawn and Quartered, laska niezmiennie bawiła mnie swoim głosikiem ilekroć o coś zapytałem. Ostatnie zbicie piątek z towarzystwem, które na owej imprezie ma najwyraźniej już wykupione karnety do końca świata, pożegnanie z organizatorem (Tomaszu! Jesteś wielki!), i „Jedziemy Malina” jak mawiał klasyk. Widzimy się w maju we Wrocławiu, na edycji numer pięć. Ja hostel mam już klepnięty.

- jesusatan

Fotki: Barnaba